Verslag Challenge Almere-Amsterdam

Ondanks dat ik vorig jaar na de zware maar succesvolle EK Ironman Frankfurt heb gezegd dat het mijn laatste hele triathlon was, kon ik het niet laten om me 6 weken voor Challenge Almere-Amsterdam alsnog aan te melden. Ik heb gewacht met aanmelden tot na de middenafstand in Didam en het herstel hiervan. Dat ging redelijk goed. En omdat je naar mijn mening alleen maar spijt krijgt van de dingen die je niet doet, besloot ik toch mee te doen in Almere

Het leventje als triathleet bevalt ons beiden eigenlijk erg goed. De wedstrijden zijn er om naar toe te leven en te trainen. Maar diep in mijn hart sla ik het liefst de 2 weken voor de wedstrijd en wedstrijdochtend over. In plaats dat de nervositeit met de jaren afneemt, verergert het alleen maar, zo erg dat het een breekpunt kan worden om geen wedstrijden meer te doen. Op de ochtend van de wedstrijd riep ik al: volgend jaar ga ik gewoon het Challenge weekend weer als vrijwilliger doen.
De voorbereiding naar zo’n wedstrijd gaat nooit ideaal. Iedereen heeft wel ergens last van en blessures zijn er ook altijd wel. Nog op de dinsdag voor de wedstrijd zat ik tegen de koorts aan. Maar dit jaar geen gebroken elleboog of hernia (hoewel die rug nog steeds wel opspeelt), dus dan valt het allemaal wel mee ;-). Ondanks dat behaalde resultaten in het verleden geen garantie voor de toekomst zijn, had ik toch goede hoop op een finish net onder de 10 uur.

lees meer op de site van Nina en Thomas

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Fill out this field
Fill out this field
Geef een geldig e-mailadres op.

Menu