Marathon Amsterdam door Maryvonne

Uit vorm zijn. Accepteren. Ik vind het moeilijk. Juist omdat het eindelijk zo lekker ging.
Ik weet dat als je ergens piekt en dan ook nog eens een belasting hebt van 13 uur je lichaam van slag is. Het lijf en de geest moeten daar van herstellen. Gevoelsmatig wilde ik gewoon doortrainen. Doortrainen voor de hele marathon in Amsterdam

Helaas heb ik geen superlijf wat een hele triathlon kan doen en na een paar weken weer helemaal hersteld is om een snelle marathon te lopen. Dus zette ik twee weken na Almere de marathon bijna helemaal uit mijn hoofd.

Bijna helemaal…

Om het niet helemaal op te geven heb ik de afgelopen weken wel nog getraind. Vooral fietsen op duurtempo 0 en hardlopen niet langer dan twee uur en vooral niet te intensief. Pas 2 weken voor de marathon merkte ik dat ik weer mijn normale interval tempo’s kon halen bij korte hardlooptrainingen.
De lange duurlopen daarentegen…na een kwartier duurloop op ‘voor-Almere-tempo’ zakte het tempo eruit, ging de hartslag omhoog en was het harken om de volgende kwartieren door te komen….dat kon niet de bedoeling zijn. Ik wil de marathon lopen, maar wel op een normale manier.

Omdat ik zo goed vooruit gegaan ben, vind ik het nu maar moeilijk te aanvaarden dat ik in moet leveren op tempo en duur. Verstandelijk weet ik dat dit niet voor eeuwig gaat zijn. Maar echt heel rustig aan doen, vind ik ook moeilijk. Straks kom ik 10 kilo aan, blijkt dat ik niet meer kan hardlopen of kom ik nooit meer boven de 30km/u uit met fietsen? Rare gekke gedachte kronkels. Herkennen jullie dat?

Lees de rest van de blog van Maryvonne door hier te klikken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Fill out this field
Fill out this field
Geef een geldig e-mailadres op.

Menu
LET OP: ivm COVID-19 hebben wij aangepaste trainingstijden, bekijk het menu 'trainingen' voor de actuele tijden. Wij werken middels de richtlijnen van het RIVM en verzoeken je de aanwijzingen van de trainers op te volgen.